هنرمند

هفته نامه فرهنگی-هنری/سینما، سیما، تئاتر، موسیقی، تجسمی، رادیو، شعر و داستان، ترانه

 
هنرمند 110 منتشر شد
نویسنده : سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ساعت ۳:٠٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ تیر ۱۳٩٠
 

 هنرمند 110 منتشر شد

 

 سینما

سینمای لومت؛ افشاگر / 10
به بهانه‌ی درگذشت «سیدنی لومت»

آخرین بازمانده از نسل آواتار / 15
درباره " آخرین کنترل گر هوا " - " The Last Airbender"

دوربین در دستان تزار! / 18
تاریخ سینمای هنری / سینمای انقلابی شوروی (1)

50سال بعد / 20
درباره روح / روانی (psycho) هیچکاک


تئاتر
تمام عیار چند وجهی و مولف / 26
مروری بر بازیگری ”رضا کیانیان” در تئاتر به بهانه سالروز تولدش در 29 خردادی که گذشت

تاب آوردن در برابر سختی ها / 30
مروری بر بازیگری ”عزت‌الله انتظامی” در تئاتر به مناسبت فرا رسیدن سالروز تولد 87 سالگی آقای بازیگر

به هیچ سوالی پاسخ نمی دهیم / 34
نگاهی به نمایش ”جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری” نوشته و کارگردانی ”علی نرگس‌نژاد”

یک روایت شرقی / 36
نگاهی به نمایش ”خانه زیبای عشق” نوشته و کار ”حمید صفایی”

دیالوگ های مامتی و کمدی سیاه "گلن گری گلن راس" / 38
مروری بر متن و اجرای " گلن گری گلن راس " اثر " دیوید مامت"

جذابیت پنهان بورژوازی / 40
نگاهی به نمایش ”گلن گری گلن راس” نوشته ”دیوید ممت” و کارگردانی ”پارسا پیروزفر”


ادبیات
جور استاد به ز مهر پدر! / 44
رضا کرم رضایی و خاطراتش 9 ( بخش دوم )

چه باید گفت / 46
شاعران سرزمین من / علی باباچاهی

آینه (قسمت دوم) / 48
نویسندگان سرزمین من / محمود دولت آبادی

دنیای من به شادروان شاپورخان ختم می‌شود / 50
کاریکلماتور/ درباره زندگی شاپور

کابوس / 51
از مجموعه داستانهای کوتاه آنتوان چخوف (قسمت دوم)


ارسی
ارسی هنرمند/54
هر صفحه، یک هنرمند 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

سرمقاله(حسین احمدی)

موج سواری بر کول نشریات

اینکه نشریات برای بالا بردن تیراژ از عکس و نام و اخبار کذب هنرمندان سوء استفاده می کنند، شاید بی انصافی است (صرفا جهت حمایت از رسانه های آسیب پذیر!) و اینکه برخی از نشریات  در مسیر فعالیت خود دچار اشتباهاتی می شوند و گاهی اصول حرفه ایی و اخلاقی کارشان را نادیده می گیرند نیز، واقعیتی است که هست، همچنان که در میان بازیگران و فیلمسازان و هر بقال و نانوایی و از هر صنفی، فرض است.
بینندگان تلویزیونی یکی دو هفته اخیر برنامه "هفت"، حتما متوجه انتقاد میهمانان این برنامه از رسانه های مختلف، بخصوص مطبوعات حوزه سینما شده اند؛ گویا تمام نقاط ضعف و مشکلات سینما و دنیای پر آسیب بازیگری برمی گردد به عملکرد خوب یا بد مطبوعات یا رسانه هایی که گاه زرد یا سبزشان نیز می خوانند. به قبل از انقلاب کاری نداریم، ولی از زمان شکل گیری دوباره هنر سینما و یا به اصطلاح سینمای پس از انقلاب همین مطبوعات به اصطلاحشان زرد و آبی بودند که شانه به شانه شان جایگاه پیشکسوتان امروز و بازیگران جوان و کمتر شناخته شده دیروز را تثبیت می کردند. علی رغم اینکه ذاتا اثر هنری می تواند تاریخ ساز باشد، مکتوبات زمان خلق آن اثر نیز زمینه ساز و باعث تثبیت آن اثر و فعالیت هنری در حافظه تاریخی مدون آن هنر می شوند. اینکه بگوییم نشریات چه بنویسند و چه ننویسند و چه را تیتر کنند، راهکار حل مشکلات پیش روی سینماگرانمان با رسانه های این حوزه نیست. اگر بازیگر را هنرمند بدانیم یا بنامیم، بخش مهم شهرت حرفه ایی و اجتماعی او در طول فعالیتش به نوع فعالیت همین رسانه هاست. و این نقش همچنان ادامه می یابد تا می رسیم به دوران بازنشستگی و ریش و موسفیدی و گذار از دوران شباب ایشان، دورانی که دیگر کمتر جریانات متعارف اجتماعی و حتی حرفه ایی خود سینما و اهالی آن سراغی از ایشان می گیرند و یا یادی گرامی می دارند.
در اینجا هم همین مطبوعات و رسانه ها هستند که بنا به وظیفه و نقش ذاتی و به بهانه های مختلف یادی از آنها زنده می کنند. بگذریم که گاهی اوقات، بسیار دیر می شود!
از اختلافات و تفاوت های فرهنگی، اجتماعی و ارزشی که بگذریم، در کشورمان اصولا به لحاظ مشکلات جدی اقتصادی و اجتماعی بعد از پیروزی انقلاب و مسائل دوران جنگ تحمیلی، کمتر شاهد رغبتی در پیگیری اخبار دم دستی از زندگی بازیگران و هنر پیشگان، آنچنان که در دیگر فرهنگها و کشورهای آنور و اینور آبی، آنطور که می تواند متعارف نوع این انسان خاکی و شور و شوق تمناهای اجتماعی مشترکت قابل قبولش باشد، بوده ایم. اینکه چه می خورند و چه می پوشند و با که قهر یا آشتی اند در بین مردم و مخاطبین نشریات این روزها، همچنان رد و بدل می شود. و این که در این میان کدام طرف دعوا بیشتر از دیگری سود می برد را خدا و مردم خود می دانند!
اینکه در دفاع از خویش و مظلوم نمایی های تکراری و نخ نمای بعد از پایان موسمی موج سواری بر کول نشریات، بگوییم نشریاتی هستند که بدون اجازه فلان کردند و وای از مردمی که دنبال اخبار این چنینی هستند و این بد است و مذموم است و من قهرم و به خدا که اگر مصاحبه کنم، و تو بگو یه کلمه جان تو و از این عشوه های ...، نیز، توهین جدی به شعور همان مخاطب فهیمی است که سنگشان را به سینه می زنیم (مردم) و دسته بالا گرفتن خود برتر از دماغ فیل افتاده نمک نشناسمان (فرا مردم).
بگذریم از اینکه متاسفانه در بازار بیمار سینمای ما چه مبالغ گزافی برای بالا و پایین آوردن برخی افراد (بازیگران) در این بخش از اریکه هنر ایرانیان! و جریان سازی هایش رد و بدل می شود. امیدواریم کمی اعمالمان به گفته هامان نزدیکتر شود و در برابر سورپرایزهای همکاران کارنابلدمان، خودمان را حفظ کنیم. روزی که نقد آثار و فعالیت ها، هدف باشد، نه شخصیت ها.
به امید روزی که مسائل و گفتنی های "هنر" و "هنرمند" در کشورمان آنقدر خوب باشد که همه مان، از بازیگران تا نشریات از نبود راه، به بیراهه نرویم و با حل اختلافات کوچک و بزرگ در اصناف داعیه دار هنر و فرهنگ - خاصه سینما - شاهد رشد و حرکت صحیح این هنر- صنعت باشیم. انشا ا...



 
comment نظرات ()