هنرمند

هفته نامه فرهنگی-هنری/سینما، سیما، تئاتر، موسیقی، تجسمی، رادیو، شعر و داستان، ترانه

 
هنرمند 103 منتشر شد
نویسنده : سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱٩ بهمن ۱۳۸٩
 

 

هنرمند 103 منتشر شد

 


شهید سید محمد علی جهان آرا/7
سردار خرمشهر


سینما
بزرگان سینمای اسکاندیناوی/10
تاریخ سینمای هنری 6

معصومیت از دست رفته/14
بررسی نقش زن در فیلم های آلفرد هیچکاک / سه فیلم "طلسم شده"، "روانی" و" مارنی"

سینمای همه ما/18
تحلیلی بر روند کاهش مخاطب در سینمای ایران؛ عزم ملی



تئاتر
تاکید بر کیفیت، نه کمیت/24
گفت‌وگو با ”حسین مسافرآستانه” رییس مرکز هنرهای نمایشی

صحنه در احاطه فلسفه/26
نگاهی به نمایش ”آپولوژی” نوشته و کارگردانی ”سعید شاپوری”

تلفیق الگوهای نمایشی شرقی و غربی/28
نگاهی به نمایش ”یک دامان ماه و ستاره” نوشته و کار ”امیر دژاکام”

صدای تشنگی آب/32
نگاهی به نمایش ”آواز شن‌زار” نوشته و کارگردانی ”اعظم بروجردی”

تاریخ را تحریف نکرده‌ام/34
گفت‌وگو با ”اعظم بروجردی” نویسنده و کارگردان نمایش ”آواز شن‌زار”


ادبیات
سر خورشید همیشه گرم است.../38
سیری در دنیای شگفت انگیز طرحهای پرویز شاپور(2)

مامان عزیزم.../40
از بودلر تا  سنت اگزوپری/  نامه هایی از نویسندگان مشهور به مادرشان

اول لاله زار زندگی مرا تغییر داد/42
رضا کرم رضایی و خاطراتش

سیر در شرق/44
یادداشتهایی از آنه ماری شوارتسنباخ/ از کتاب «سرزمین بازگشت به وطن»

در جستجوی آفتاب شرق/48
درباره آنه ماری شوارتسنباخ

کافه کتاب/53
پیشنهاد کتاب

 

 

سرمقاله

باید به هفت فرصت داد

از زمان آغاز به کار برنامه هفت تا کنون برای سینمای در حاشیه ما، با آن کش مکش ها و جدالهای درون گروهی و پشت صحنه ای، زمان زیادی نمی گذرد. از ابتدا قابل حدس بود که این برنامه با این سبک و سیاق مورد توجه و انتقاد اقشار مختلف این صنف و یا عموم مردم قرار بگیرد.
مردم یا مخاطبان سینما شاید تا کنون در هیچ فیلم و سریالی این جدال شبیه به دعوا وصحنه های اکشن درگیریهای لفظی و عصبانیت گاه و بیگاه این اهالی را ندیده بودند. شاید برای اولین بار بود که این زخمهای کهنه سینمای ایران در یک برنامه تلویزیونی سر باز می کرد.
دراظهار نظرهای اهالی سینما در زمان شروع پخش این برنامه می شد رگه هایی از این نگرانیهای صنفی را حس کرد؛ "از نظر من این درست نیست که برنامه «هفت» را با «نود» مقایسه کنیم و آن را «نود سینمایی» بنامیم. جذابیت فوتبال برای مردم پیروزی تیم x برy است و حاشیه‌هایی که در فوتبال به وجود می‌آید اما در سینما فیلمی با فیلم دیگر رقابت نمی‌کند. چه خوب که امروز برنامه‌ای به اخبار اصناف سینمایی اشاره می‌کند؛ اگرچه نباید عمده مواد تشکیل دهنده این برنامه موضوعات تخصصی باشد، زیرا نمی‌تواند با توده میلیونی مخاطب تلویزیون ارتباط برقرار کند. این که مشکلات یک صنف سینمایی چیست برای اهالی و خانواده سینما جذاب است ولی توده مردم از آن استقبال نخواهند کرد که این نکات در برنامه باید تعدیل شود." اینها بخشی از گفته های سیروس الوند در مورد هفت بود، صحبتی که توسط برخی دیگر از سینماگران نیز بیان شد.
آنچه مشخص است اینکه هفت می تواند یک فرصت برای سینمای ملی ما باشد و انگار جای آن در بین برنامه های سیما خالی بود. سینمای ایران با جامعه گسترده و متنوع گروه مخاطبان به عنوان یکی از عرصه های فعال و موثر و البته گسترده فرهنگی کشور این حق را داشت که در فرصت یک برنامه اختصاصی به مسائل و مشکلاتش بپردازد و البته از سوی دیگر عموم مردم، مخاطبان این سینما و این مشتریان مظلوم نیز این حق را داشته و دارند که از چند و چون و پشت صحنه این سینما مطلع باشند، به نظر می رسد بی اعتمادی اهالی هنر به مردم، بی اعتمادی متقابل را در پی داشته باشد.
تا وقتی مسائل سینمای ملی در سطح ملی و برای صاحبان اصلی آن یعنی مردم شفاف و صادقانه توسط اهالی سینما مطرح نشود، نمی توان توقع رفع این مسائل و مشکلات را داشت، بی تعارف، متاسفانه یکی از زشتیها و آفات اهالی هنر خاصه خانواده سینما، نبود فرهنگ کار جمعی  و فهم کار گروهی و صنفی و گذر از حسادتها و رقابتهای ناسالمی است که گاه به بازی کودکانه ای می ماند. اگر هفت این حسادتها و خود پسندیها و نابازیگری ها! در عرصه  سینما را نشان می دهد باشد که هشت یا نه بلکه صد باشد و بشود.
سالهاست که توپ مشکلات سینما بلکه هنر کشور در زمین دولت و ارشاد پاس کاری می شود و برخی تمام مشکلات عمده و عموما حرفه ای سینمای ایران که به همین آسیبهای خود اهالی بر می گردد را با ژست های مظلوم نمایانه  به گردن دولتهای درآمد و رفت این سالهای پس از پیروزی انقلاب می انداختند. هر چند که سهم بی برنامه گی ها در اجرا و نظارت دولتی در عرصه فرهنگی کشور مشخص و بدیهی است اما نباید از بر ملا شدن اشکالات و انتقادات وارده بترسیم، این بار افکار عمومی می تواند بهترین فرصت برای سینمای ایران در جهت رفع این مسائل و مشکلات باشد، بدیهی است روند "هفت" به عنوان یک برنامه تلویزیونی که به مسائل و مشکلات سینمای ایران می پردازد مثل هر برنامه دیگری دارای اشکالات و انتقاداتی باشد که می بایست خیر خواهانه توسط خود اهالی به آن پرداخته شود و البته دست اندر کاران این برنامه هم در جهت رفع این اشکالات برآیند. اما این نمی تواند بهانه ای باشد تا این فرصت از سینمای ایران گرفته شود، قدری تحمل و تمرین با هم بودن و کار گروهی کردن و البته قهر نکردن! برای سینمای ما حکم نوش دارو را دارد، باشد که دیر نباشد.
قصد مقایسه نیست، اما همین فوتبالیها که عامه می خوانیمشان، نودشان را با آن همه انتقاد و جدال و حاشیه سازی  تحمل کردند و می فهمند و از آن به نفع رفع مشکلات صنفشان با کمک گرفتن از هدایت قدرت افکار جمعی و طرح ملی مسائل کمک می گیرند. آیا سینماگران ما هم می توانند این چنین کنند؟

حسین احمدی


 
comment نظرات ()