هنرمند

هفته نامه فرهنگی-هنری/سینما، سیما، تئاتر، موسیقی، تجسمی، رادیو، شعر و داستان، ترانه

 
هنرمند 110 منتشر شد
نویسنده : سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ساعت ۳:٠٧ ‎ب.ظ روز شنبه ۱۸ تیر ۱۳٩٠
 

 هنرمند 110 منتشر شد

 

 سینما

سینمای لومت؛ افشاگر / 10
به بهانه‌ی درگذشت «سیدنی لومت»

آخرین بازمانده از نسل آواتار / 15
درباره " آخرین کنترل گر هوا " - " The Last Airbender"

دوربین در دستان تزار! / 18
تاریخ سینمای هنری / سینمای انقلابی شوروی (1)

50سال بعد / 20
درباره روح / روانی (psycho) هیچکاک


تئاتر
تمام عیار چند وجهی و مولف / 26
مروری بر بازیگری ”رضا کیانیان” در تئاتر به بهانه سالروز تولدش در 29 خردادی که گذشت

تاب آوردن در برابر سختی ها / 30
مروری بر بازیگری ”عزت‌الله انتظامی” در تئاتر به مناسبت فرا رسیدن سالروز تولد 87 سالگی آقای بازیگر

به هیچ سوالی پاسخ نمی دهیم / 34
نگاهی به نمایش ”جیره‌بندی پر خروس برای سوگواری” نوشته و کارگردانی ”علی نرگس‌نژاد”

یک روایت شرقی / 36
نگاهی به نمایش ”خانه زیبای عشق” نوشته و کار ”حمید صفایی”

دیالوگ های مامتی و کمدی سیاه "گلن گری گلن راس" / 38
مروری بر متن و اجرای " گلن گری گلن راس " اثر " دیوید مامت"

جذابیت پنهان بورژوازی / 40
نگاهی به نمایش ”گلن گری گلن راس” نوشته ”دیوید ممت” و کارگردانی ”پارسا پیروزفر”


ادبیات
جور استاد به ز مهر پدر! / 44
رضا کرم رضایی و خاطراتش 9 ( بخش دوم )

چه باید گفت / 46
شاعران سرزمین من / علی باباچاهی

آینه (قسمت دوم) / 48
نویسندگان سرزمین من / محمود دولت آبادی

دنیای من به شادروان شاپورخان ختم می‌شود / 50
کاریکلماتور/ درباره زندگی شاپور

کابوس / 51
از مجموعه داستانهای کوتاه آنتوان چخوف (قسمت دوم)


ارسی
ارسی هنرمند/54
هر صفحه، یک هنرمند 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

 

__________________________________________________________________

سرمقاله(حسین احمدی)

موج سواری بر کول نشریات

اینکه نشریات برای بالا بردن تیراژ از عکس و نام و اخبار کذب هنرمندان سوء استفاده می کنند، شاید بی انصافی است (صرفا جهت حمایت از رسانه های آسیب پذیر!) و اینکه برخی از نشریات  در مسیر فعالیت خود دچار اشتباهاتی می شوند و گاهی اصول حرفه ایی و اخلاقی کارشان را نادیده می گیرند نیز، واقعیتی است که هست، همچنان که در میان بازیگران و فیلمسازان و هر بقال و نانوایی و از هر صنفی، فرض است.
بینندگان تلویزیونی یکی دو هفته اخیر برنامه "هفت"، حتما متوجه انتقاد میهمانان این برنامه از رسانه های مختلف، بخصوص مطبوعات حوزه سینما شده اند؛ گویا تمام نقاط ضعف و مشکلات سینما و دنیای پر آسیب بازیگری برمی گردد به عملکرد خوب یا بد مطبوعات یا رسانه هایی که گاه زرد یا سبزشان نیز می خوانند. به قبل از انقلاب کاری نداریم، ولی از زمان شکل گیری دوباره هنر سینما و یا به اصطلاح سینمای پس از انقلاب همین مطبوعات به اصطلاحشان زرد و آبی بودند که شانه به شانه شان جایگاه پیشکسوتان امروز و بازیگران جوان و کمتر شناخته شده دیروز را تثبیت می کردند. علی رغم اینکه ذاتا اثر هنری می تواند تاریخ ساز باشد، مکتوبات زمان خلق آن اثر نیز زمینه ساز و باعث تثبیت آن اثر و فعالیت هنری در حافظه تاریخی مدون آن هنر می شوند. اینکه بگوییم نشریات چه بنویسند و چه ننویسند و چه را تیتر کنند، راهکار حل مشکلات پیش روی سینماگرانمان با رسانه های این حوزه نیست. اگر بازیگر را هنرمند بدانیم یا بنامیم، بخش مهم شهرت حرفه ایی و اجتماعی او در طول فعالیتش به نوع فعالیت همین رسانه هاست. و این نقش همچنان ادامه می یابد تا می رسیم به دوران بازنشستگی و ریش و موسفیدی و گذار از دوران شباب ایشان، دورانی که دیگر کمتر جریانات متعارف اجتماعی و حتی حرفه ایی خود سینما و اهالی آن سراغی از ایشان می گیرند و یا یادی گرامی می دارند.
در اینجا هم همین مطبوعات و رسانه ها هستند که بنا به وظیفه و نقش ذاتی و به بهانه های مختلف یادی از آنها زنده می کنند. بگذریم که گاهی اوقات، بسیار دیر می شود!
از اختلافات و تفاوت های فرهنگی، اجتماعی و ارزشی که بگذریم، در کشورمان اصولا به لحاظ مشکلات جدی اقتصادی و اجتماعی بعد از پیروزی انقلاب و مسائل دوران جنگ تحمیلی، کمتر شاهد رغبتی در پیگیری اخبار دم دستی از زندگی بازیگران و هنر پیشگان، آنچنان که در دیگر فرهنگها و کشورهای آنور و اینور آبی، آنطور که می تواند متعارف نوع این انسان خاکی و شور و شوق تمناهای اجتماعی مشترکت قابل قبولش باشد، بوده ایم. اینکه چه می خورند و چه می پوشند و با که قهر یا آشتی اند در بین مردم و مخاطبین نشریات این روزها، همچنان رد و بدل می شود. و این که در این میان کدام طرف دعوا بیشتر از دیگری سود می برد را خدا و مردم خود می دانند!
اینکه در دفاع از خویش و مظلوم نمایی های تکراری و نخ نمای بعد از پایان موسمی موج سواری بر کول نشریات، بگوییم نشریاتی هستند که بدون اجازه فلان کردند و وای از مردمی که دنبال اخبار این چنینی هستند و این بد است و مذموم است و من قهرم و به خدا که اگر مصاحبه کنم، و تو بگو یه کلمه جان تو و از این عشوه های ...، نیز، توهین جدی به شعور همان مخاطب فهیمی است که سنگشان را به سینه می زنیم (مردم) و دسته بالا گرفتن خود برتر از دماغ فیل افتاده نمک نشناسمان (فرا مردم).
بگذریم از اینکه متاسفانه در بازار بیمار سینمای ما چه مبالغ گزافی برای بالا و پایین آوردن برخی افراد (بازیگران) در این بخش از اریکه هنر ایرانیان! و جریان سازی هایش رد و بدل می شود. امیدواریم کمی اعمالمان به گفته هامان نزدیکتر شود و در برابر سورپرایزهای همکاران کارنابلدمان، خودمان را حفظ کنیم. روزی که نقد آثار و فعالیت ها، هدف باشد، نه شخصیت ها.
به امید روزی که مسائل و گفتنی های "هنر" و "هنرمند" در کشورمان آنقدر خوب باشد که همه مان، از بازیگران تا نشریات از نبود راه، به بیراهه نرویم و با حل اختلافات کوچک و بزرگ در اصناف داعیه دار هنر و فرهنگ - خاصه سینما - شاهد رشد و حرکت صحیح این هنر- صنعت باشیم. انشا ا...



 
comment نظرات ()
 
 
هنرمند 109 منتشر شد
نویسنده : سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ساعت ٦:٢٤ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٥ تیر ۱۳٩٠
 

هنرمند 109 منتشر شد

 

 

سینما

فیلم دیدن یک مراسم آیینی است/9
در گفتگو با عباس رافعی کارگردان سینما و تلویزیون

اسطوره های ایدئولوژی آمریکایی/12
درباره " True Grit " -  " شهامت واقعی "

طغیان علیه یکنواختی و منطق عقلانی هنر بورژوازی 2/16
تاریخ سینمای هنری / فرانسه امپرسیونیستها و پیشروها ( آوانگاردها ) 11

«بتمن» مرا از تاریکی درآورد/18
کریستین بیل، شوالیه جدید سینما

تئاتر

نبرد برای فراموشی/20
نگاهی به نمایش ”شن” نوشته و کار کتایون حسین زاده

دنیای بی‌رنگی/23
در گفت‌وگو با ”کتایون حسین‌زاده” نویسنده و کارگردان نمایش ”شن”

واقعی یا واقع گرایانه؟/26
نگاهی به اجرای ”خداحافظی نکن” نوشته فارس باقری و کارگردانی ”مسعود طیبی”

برشی چندپاره از یک زندگی/28
گفت‌وگو با ”مسعود طیبی” کارگردان نمایش ”خداحافظی نکن”

همراه باش!/30
نگاهی به نمایش ”تیکی تاکا” نوشته و کار ”آتیلا پسیانی”

یورش به درون خود/32
نگاهی به نمایش ”ساعت صفر” نوشته و کار ”آتیلا پسیانی”

ادبیات

فیلسوف/36

نوشته بر باد.../39
در بارة «پسری که مرا دوست داشت» / مجموعه داستان کوتاه، بلقیس سلیمانی، ققنوس 1389

زردی من از تو سرخی تو از من!/40
رضا کرم رضایی و خاطراتش 9 (بخش اول)

نوآوری در روایت خونسرد سوژه های تکان دهنده/42
مروری بر مجموعه داستان « کسی برای قاطر مرده گریه نمی کند » محمد جواد جزینی

شاعران سرزمین من/44
« فتح‌ نامه» / برای خرمشهر / از استاد حمید سبزواری

نویسندگان سرزمین من/46
آینه (قسمت اول)/ داستان کوتاه

ارسی

ارسی هنرمند/52
هر صفحه، یک هنرمند

_____________________________________________________________________________

 

_____________________________________________________________________________

سرمقاله

جرم ِ جرم (حسین احمدی)


"در بیست سال گذشته این فیلم نزدیک‌ترین فیلم به خودم است." شاید مسعود کیمیایی این روزها و سالها، با بیان این جمله، حالا که دیگر انگار حوصله اش سر می رود از بعضی حرفها و آدمها، مثل پدر بزرگها، حرف آخرش را با بی حوصله گی تمام به من و مایی که مثل پسر و دخترش یا دست کم برادر و خواهر کوچکترش هستیم، می زند و رد می شود.
شاید اگر پدر بزرگ عصایی هم به دست داشت نثار پسرکانش می کرد که؛ برو ببینم پسره چشم سفید پدر صلواتی.
کیمیایی  این روزها و سالها، هم انگار با بی حوصله گی تمام "جرم" را  ساخته، پدر بزرگ انگار که دیگر نه حوصله  کج دار و مریز با مسئولی را داشته باشد یا نهایتا جدیت های منتقدی را و یا حتی دغدغه مخاطب! فیلمی برای خودش، متعلق به حال و هوای خودش را ساخته، این که جرم نیست.
فیلمهای کیمیایی طاقچه دارند، ساعت دارند، تاریخ دارد، مردانش کلاه شاپو دارند، خوب اگر این خود کیمیایی است که شاید باشد چه اشکالی دارد!
شاید برای اولین بار طرح نقد جرم در برنامه های ویژه هفت در جشنواره فیلم فجر با آن شکل و شمایل  بود که جرم کیمیای را بر سر زبان مردم انداخت. در این مدت نقدهای بجا و یا نابجای مختلفی در تایید و تمجید یا خرده گیری و اشکال تراشی از جرم و برای جرم نوشته و بیان شد که متاسفانه اکثر آنها از اعتدال و یا انصاف خارج می زد.

از تعریفها و بهبه و چهچه تکراری برخی دوستان و شاگردان که رنگ و بوی تملق  دارد، تا خرده گیری ها و ملا نقطه گی ها و ایرادهای بنی اسرائیلی که مثلا چرا کیمیایی قبلا فلان را ساخته و یا نگاه به گذشته دارد یا در فلان گوشه کادر فلان ماشین رد می شود که نمره جدید دارد و...
این دو نمی دانند که پدر بزرگ خسته تر از آن است که می گویند یا می خواهند... او دیگر نه حوصله این تعریف و تمجید ها و استاد استاد گفتن ها را دارد و نه اشکال گیری های خشک و زمخت من و مای منتقدی را که به او مثل فیلمساز و یا کارگردانی نگاه  کنیم که انگار می خواهد برای ما یا حتی آن مخاطب معروفی که دغدغه اش را داریم، فیلم بسازد. بیایید کیمیایی را درک کنیم، پدر بزرگ می خواهد خودش باشد و فیلم خودش را بسازد و ساخته، باید با چه زبانی بگوید!
کیمیایی خواسته مثل پدر بزرگها با عواملی از دوستانش و پسرش که او را یاد جوانی هایش می اندازد و آینده اش را در آینده او می بیند و یا چند نفری از شاگردانش که برای او مثل پولادش هستند، برای خودش فیلم بسازد. حالا اگر ما از داستانش خوشمان نمی آید می توانیم مثل بچه های خوب و مودب مثلا خودمان را به خواب بزنیم تا پدر بزرگ چراغ خواب اتاقمان را خاموش کند و شب بخیر بگوید و از جرمش بگذریم.
جرم کیمیایی با درک حالات و خاطرات و تمام گذشته و حال کیمیایی قابل فهم و احترام است. ماندن کیمیایی و نرفتنش قابل احترام است. در اینجا فیلم ساختنش قابل احترام است. نگاه پدر بزرگ و چشمان نمناکش قابل احترام است. او خیلی دلش برای طهران قدیم تنگ شده است، برای دعوا های ناموسی، لوتی گری و تکه کلام های  دوستان و بچه محل های قدیمی اش، برای عاشقی هاشان...، برای طهرانی که در آن عاشق شده، رانندگی و موسیقی یاد گرفته، اینها را خود پدر بزرگ می گوید.
اگر به من باشد می گویم حالا کیمیایی آنقدر در سینمای ما پدر بزرگ شده، که خودش باشد، خودش را بسازد و یا حتی با "جرم" برای من و ما فیلم نسازد! او اصلا فیلم نساخته، خودش را نوشته و برای دوستان و بچه هایش باز خوانی کرده، شاید فقط کمی از هنر سینما و هنر فیلمسازی اش استفاده کرده باشد. خواسته خاطرات و دوست داشتنی هایش را در چگالی و فرصت یک داستان غریب و آشنا برای ما تعریف کند، خواسته ما را یاد صدا های ماندگار بیندازد، یاد عکسهای طهران قدیم، یاد رنگ خاکستری، یاد فیلمهای قدیمی اش، یاد خودمان، شاید این جرم کیمیایی باشد، جرم ِ  جرم.


 
comment نظرات ()
 
 
هنرمند 108 منتشر شد
نویسنده : سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ساعت ٦:۱٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٥ تیر ۱۳٩٠
 

هنرمند 108 منتشر شد

 

 

 

نابغه دفاع مقدس/ 7
سردار سرلشکر پاسدار شهید غلامحسین افشردی  (حسن باقری)

سینما

غرور آقای بازیگر/ 10
درباره "ژان رنو" از "آبی بیکران" تا "امپراتوری گرگ‌ها"

بیست هزار فرسنگ زیر دریا!/ 12
به بهانه "آبی بیکران" اثر ماندگار "لوک بسون"

طغیان علیه یکنواختی و منطق عقلانی هنر بورژوازی/ 16
تاریخ سینماى هنرى / فرانسه امپرسیونیستها و پیشروها  (آوانگاردها) 11

تئاتر

بازگشت به حقیقت/ 20
نگاهی به نمایش ”... تا اشکستان” نوشته و کار ”حمید حرا”

خلق تصاویر زیبا/ 22
نگاهی به نمایش ”بلوط‌های تلخ” نوشته و کار ”شهرام کرمی”

می‌خواستم از کلیشه‌ها دوری کنم/ 24
گفت‌وگو با ”شهرام کرمی” نویسنده و کارگردان نمایش ”بلوط‌های تلخ”

هنر حقیقی مرز نمی‌شناسد/ 26
نگاهی به نمایش ”سمک عیار” نوشته و کار زنده‌یاد ”جواد ذوالفقاری”

آیا کسانی که به تئاتر می‌روند می‌خواهند شاهد آنچه خوانده‌اند باشند؟/ 28
درباره اقتباس تئاتر قرن نوزدهم از ادبیات این قرن (بخش دوم)


ادبیات
نوشتن شبیه رانندگی است!/ 32
دکتروف یا "ادگار لارنس دکترو" و رمان «هومر و لنگلی»

کاری شبیه شکستن آینه/ 36
استفن کینگ / ملقب به سلطان ادبیات وحشت

در این گردونه گردان.../ 40
رضا کرم رضایى و خاطراتش 8 (بخش سوم)

شاعران سرزمین من/ 44
شعری از سید علی صالحی
از مجموعه شعر «نشانی‌ها»

پدرم سواد داشت.../ 46
نویسندگان سرزمین من

خود او بود!/ 50
از مجموعه داستانهای کوتاه آنتوان چخوف

اشعار پرویز شاپور!/ 52
کاریکلماتور/ درباره پرویز شاپور*

موسیقی

تقارن عدد هفت با موسیقی/ 61
موسیقی و فرا موسیقی / آنچه باید درباره موسیقی دانست (1)


 
comment نظرات ()